زندگي را بايد به رقص درآورد. زندگي، تجارت نيست. زندگي را براي نفس زندگي بايد زيست. از زندگي بهره ببريد، اما آن را به سطح يك كارابزار نكشيد.
 
زندگي هدف نيست، چرا كه معناي هدف تنزل دادن امور به سطح وسايلي براي رسيدن به چيزهايي است و براي رسيدن به هدف هميشه بايد قرباني داد و هر آنچه كه داريد بايد به پاي هدف‌هاي آينده ريخت.
 
اما عشق بخشنده است، هديه ميكند و توقعي براي دريافت ندارد. پس بايد زيست آنهم عاشقانه.
 
 

هرگز دستي را نگير وقتي قصد شکستن قلبش رو داري هرگز نگو براي هميشه وقتي ميدوني جدا ميشيهرگز نگو ‏دوست داري اگر حقيقتا به آن اهميت نميدي

درباره احساست سخن نگو اگر واقعا وجود نداردهرگز به چشماني نگاه نکن ‏وقتي قصد دروغ گفتن داري هرگز سلامي نده وقتي ميدوني خداحافظي در پيشه به کسي نگو تنها اوست وقتي در فکرت ‏به ديگري فکر ميکني قلبي را قفل نکن وقتي کليدش رو نداري کسي رو که دوست داري به اين آسوني ها از دست ‏نده,شايد هيچوقت کسي رو به اون اندازه دوست نداشت

هیچ می دانی که رفتی من چه حالی داشتـــــم دور خود می گشتم و با خود جدالی داشتـــم لحظه ها زل می زدم برقاب عکس خاطــــرات لحظه ها رد می شد ومن عشق خیالی داشتم لحظه ها رد می شد و رد می شدی ازپیش من  پیش چشمم چشمه ی آب زلا لی داشتــــم

مي گويند سه چيز زاده عشق نيست
جدايي
سفر
فراموشي
ولي آن زمان كه تومرا تنها گذاشتي
رفتي
و فراموشم كردي
من لحظه لحظه عاشقت شدم.

به جرم اينكه خيلي ساده بودم
به زندان دلت افتاده بودم
اگرچه حكم چشمانت ابدبود
براي مرگ هم اماده بودم

 

آرزومند آرزوهايتان
مرتضی

از لحظه های افسرده تنهايی می گريزم و در ابتدای خيابان عشق چشمان پر انتظارت را به دستان صميميت می دوزم
حالا تو آمده ای و تنهايی من از تپش حضور تو شکسته است
تو آمده ای و با آمدنت آرزوهايم راکه چونان پرنده ای درقفس نااميدی زندانی بودند، پروازداده ای
ای آزاده بهارآلود
من زيباترين شعرعشق را از چشمان تو می خوانم
آمدنت بهانه ای شد برای اينکه مرواريد های کوچک اشکم را چون دسته گلی برای تو بريزم و
نامت را در غزل های سبزم جاری کنم
ای زيباترين شعر عشق باآمدنت بهار می رويد و
فصل زيبای گل به شکوه عظمتت سجده می کند

تو هم آخر توانستی به قلبم داغ بگذاری

و عشق آتشینم را ز سردی هیچ انگاری

تظاهر بود گفتی : تو را من دوست می دارم

ندانستم به غیر از من کسی را زیر سر داری

همواره یاد تو همزاد چشمان تر من بود

چه هنگامی که می خوابم ٬ چه در اوقات بیداری

تو دنیای دلم بودی چرا ترک وفا کردی

که خون و اشک از چشمم به یادت می شود جاری

به دیده یاد سبزت را همیشه آب خواهم داد

اگر چه جای دل ٬ سنگی درون سینه ات داری

به پایت زندگانی را فنا کردم ٬ نمی دانی

ندارم دل که بینم از دو چشمت اشک غم باری

شکایت های قلبم را دوباره سرخ میگریم

که زردی نگاهم را به روی خود نمی آری

كاش دفتر زندگي ام بدون صفحه اي از نام تو بود .كاش در شهر خاطراتم خانه ات ويران ميشد
وكاش پاسبان چشمانم وقتي كه چشمانت با نگاهي نگاهم را دزديد ،در خواب نبود
كاش عطر حضورت را به نبض روح من نمي پاشيدي و من فراموش مي كردم
رايحه ي خوش با من بودنت را.
كاش با اسب نگاهت جاده هاي خاكي دلم را نمي تاختي و گرد و غبار رفتنت بر چشمانم اوار نمي شد..
و كاش هر گاه به ماه اسمانت مي نگري مرا ميان هر انچه از من به ياد مي اوري ، پيدا كني
افسوس كه نه تو مرا به ياد مي اوري ونه من تو را از ياد مي برم
اگرچه ارزو داشتم كاش هرگز نمي ديدم ترا

نیلوفر آبی
 
کاش من هم، همچو یاران، عشق یاری داشتم؛
.کاش من هم جان از غم بیقراری داشتم
،تا کشد زیبا رخی بر چهره ام دستی زمهر
.کاش چون آیینه، بر صورت غباری داشتم
!ای که گفتی انتظار از مرگ جانفرساتر است
.کاش جان می دادم، اما انتظاری داشتم
شاخه عمرم نشد پرگل که چیند دوستی؛
.لاجرم، از بهر دشمن، کاش خاری داشتم
خسته و آزرده ام از خود گریزم نیست؛ کاش
.حالت از خود گریز چشمه ساری داشتم
- نغمه سرداده در کوهم: به خود برگشته ام
کی به سوی غیر خود راه فراری داشتم؟
محنت و رنج خزان این گونه جانفرسا نبود
.گر نشاطی در دل از عیش بهاری داشتم
:تکیه کردم بر محبت، همچو نیلوفر بر آب
!اعتبار از پایه بی اعتباری داشتم
:پای بند کس نبودم، پای بندم کس نبود
.چون نسیم از گلشن گیتی گذاری داشتم
***

زيبا !
انقدر برايت در زمين ستاره كاشته ام
كه ابرها هم رو سفيد شده اند
!زيبا
چشمهاي بارانيم پر از دلواپسي است
دلم تنگ است
حواسم پرت
تو باز هم ميگويي حوصله كن
انقدر برايم نوشته اي
حوصله كن نازك من
كه ديگر باورم شده
دوستم داري

دردمند
دردم را به كه گويم ؟
خواستم با نسيم بگويم ،سر گرم چمن بود .
خواستم بنشينم كنار دريا ،سر صحبت را باز كنم،با ساحل غرق گفتگو بود،
پيچك ناز مي كرد بر سپيداري كه بر تنه اش پيچيده بود و .....................
خواستم با تو بگويم اما در خلوتت صداي غريبه اي را شنيدم .
درد خود را نگاه خواهم داشت ،شايد اين سوختن خوشتر از آن افروختن باشد

اگر عشق نبود
 
از غم خبری نبود اگر عشق نبود
دل بود ولی چه سود اگر عشق نبود؟
 
بی رنگ تر از نقطه موهومی بود
این دایره کبود، اگر عشق نبود
 
از آینه ها غبار خاموشی را
عکس چه کسی زدود اگر عشق نبود؟
 
در سینه هر سنگ دلی در تپش است
از این همه دل چه سود اگر عشق نبود؟
 
بی عشق دلم جز گرهی کور چه بود؟
دل چشم نمی گشود اگر عشق نبود
 
از دست تو در این همه سرگردانی
تکلیف دلم چه بود اگر عشق نبود؟

برا این عکس نمی دونم چی بگم زبونم قادر نیست چیزی بگه نمی دونم !!!!!

نظر شما چیه؟ من که نمی تونم چیزی بگم

به نام خدایی که عشق را، مهر را، وفا را و مادر را آفرید
تقدیم به مادرم، همسرم و عشقم ( زرین ) و همه ی مادران ایران زمین در تمام دنیا

(امروز فقط مادرانه)

 کریما!
ای خدایی که شکوفایی نام تو بر لب ها صفا بخش دل های نا امید و بی طراوت است وسبزی یاد تو در جان ها، پرواز شاپرک های عاشق است در بیکرانه های افق بیداری و روشنایی، دست به دعا می برم واز تو می خواهم که همه ی مادران سرزمینم را در پناه خودت سالم و سرفراز داری و به ما توفیق دهی که مادر را بیشتر از هر وقت دیگری دوست بداریم و دست بوسش باشیم.

  
مادر!
مادر، اگر دعای شبانگاهیت نبود
من در لهیب آتش غم می گداختم
مادر، اگر گناه نبود این به درگهت
بی شک تو را به جای خدا می شناختم
****
تا دیده ام به روی جهان باز شد، زشوق
لبخند مهربان تو جا در تنم دمید
فریاد حاجتم چو برون آمد از گلو
دست نوازش تو به فریاد من رسید
****
مادر، قسم به آن همه شب زنده داریت
که اندر سرم هوای تو هست و صفای تو
آیینه دار مهر و عطوفت تویی، تویی
خواهم که سر نهم به خدا من به پای تو
****
روزی که طفل زار و نحیفی بُدم زمهر
چون جان خود> مرا تو نگهدار بوده ای
مادر، به راه زندگی من فدا شدی
دایم مرا تو مونس و غمخوار بوده ای
****
دادی زکف جوانی و مویت سفید شد
ای وای من، که قدر تو اکنون شناختم
اکنون که پیریت به کنار آرمیده است
من نیز سوی وادی محنت شتافتم
****
مادر قسم به تو، که تویی نور کردگار
یزدان تو را، ز نور وفا آفریده است
نازم به آن شکوه و به آن عزّت و مقام
جنّت به زیر پای تو خوش آرمیده است
"حسین حقایق"

  مادر
 جامی است که عقل، آفرین می زندش
صد بوسه ز مهر بر جبین می زندش
***
از آتش عشق است سرشت گل مادر
وز صبح بهشت است صفای دل مادر
آن عشق که خالی است زِ  هر روی و ریایی
عشقی است که آمیخته شد با گل مادر
***
تاج از فرق فلک برداشتن
تا ابد آن تاج بر سر داشتن
بر تو ارزانی که ما را خوشتر است
لذّت یک لحظه مادر داشتن
***
من هر چه بکوشمش به احسان
هرگز نتوانش سزا داد
جز فضل خدا که خواهد اورا
با جنت جاودان جزا داد(شهریار)
 
 

  مادر، فرشته ای از آسمان  که خداوند موقتاً جسمی به اوعاریت داده است.
 وجود مادر، سرچشمه ی جوشان و فیّاض عواطف آسمانی و فیضی است که هر چند از دل زمین می جوشد، لیک زلال تر از هر قطره ی ژاله و شبنمی، گرد و غبار از رخساره ی زندگی می شویَد.
 
التماس دعا
دوستدارتون مرتضی

بنویس ازسرخط 

                                      
      بنویس که دلت دیگه به یاداون نیست 
      بنویس که بدونه
      وقتی نباشه قلبت ازغصه خون نیست
      اون که گذاشت ورفت
      یه روز سرش به سنگ میخوره برمیگرده
      دیگه صداش نکن
      بذارخودش بیاد دنبالت بگرده
      دیگه گریه نکن
      آخه اشک تو باعث شادی اونه
      دیگه به پاش نسوز
      آخه اون واسه تو دیگه دل نمی سوزونه
      اگه میخواست می موند
      حالا که رفته غصه اش رفته زیادم
      اگه پیشم می موند
      میدید جز اون به هیشکی دل نمیدادم

دور يا نزديک

راهش می‌توانی خواند

هرچه را آغاز و پايا نيست

حتی

زندگی هم راهيست

از به دنيا آمدن تا مرگ


شايد، مرگ هم راهيست

سلام خدمت همگی دوستان گل

از دیروز که میبینید کل قالب رو عوض کردم و با قالب دیگه

 در خدمتتون هستیم و من خواستم از شما عزیزان منو در مورد

 و بالا اومدن سایت راهنمایی کنید و بگید که زود بار گزاری

 میشه یا دیر؟ چون من خطم ADSL  هست و تو سیستم من زود

 لود میشه و اون هایی که خطشون dilup هست و با dilup

 connected میشن برای شما چطور لود میشه دیر یا زود ؟؟ از

 نظرات تک تک شما عزیزان ممنونم

  با همون نگاه اول توي قلبم خونه كردي

  مثل يك پرنده از عشق توي سينه لونه كردي

  دل و بردي و نگفتي كه دلي به اين ظريفي

  واسه باختن نا نداره كه ببازه به غريبي

  تو هموني كه تو قلبم قد دنيا خونه داره

  توي تك باغ دل من گل خوشبختي مي كاره

  تو همون كوهي كه اسمت به لبم خنده مياره

  اگه باشي تا هميشه ديگه اين دل غم نداره

  عشق تو يه ا سمونه پر از نور و قشنگي

  دل ساده كه نفهميد تو قشنگ اما دورنگي

  تو كه احساسي نداري چرا با من عهد بستي

  به خدا كه بي وفايي اخه تو پيمون شكستي

  تو هموني كه تو قلبم قد دنيا خونه داره

   توي تك باغ دل من گل خوشبختي مي كاره

  تو همون كوهي كه اسمت به لبم خنده مياره

   اگه باشي تا هميشه ديگه اين دل غم نداره

  من كه باز دارم  هنوزم توي خاطرات مي سوزم

  ياد ظلماي گذشته سياه كرده شب و روزم

  دوست دارم يادت، تو سينه واسه هميشه بميره

  تو شكست سخته عشقت دلم عبرتي بگيره

  تا بفهمه توي دنيا خيلي از عشقا فريــبــــــــــه

شعرهایم را شکستی

رفتم که نباشم سر راهت
رفتم رفتم
رفتم که نبینم روی ماهت
رفتم رفتم
رفتم غم تنهایی کشیدم
اما همه جا خوابتو دیدم
این فاصله ها چاره نبوده
هرجا یه نشونی ازتوبوده
رفتم رفتم
دلگیرم ازاین عمردوروزه نازنینم
قسمت به جدایی ازتو بوده بهترینم
تو در قلب منی هرجا که هستم نازنینم
چه درجمع وچه تنهایی نشستم بهترینم
رفتم رفتم

 تقديم به تو غريبه من

تقديم به تمام  ماهرويان ِ،ايثارگر ِ،درياي بيكران ِ رحمت

ٍ
عشاق می آموزند که برای بهتر شدن نه تنها امید داشته باشند ، بلکه مشتاق پدید آوردن آن نیز باشند.
ٍ
هر چیز ارزشمندی ، ارزش انتظار کشیدن را دارد.
ٍ
به خاطر بسپارید خودخواهی شما عشقتان را نابود می کند.
ٍ
ما زمانی می میریم که دیگه کسی ما را دوست نداشته باشد.
ٍ
می دانید چرا خیلی از مردم عشق را درست نمی فهمند ؟ چون عشق را با هوس عجین  کرده اند.
ٍ
وقتی انسانی گناه شکستهای خویش را به گردن دیگران می اندازد ، خوب است افتخار موفقیتهایش را نیز به آنها بدهد.
ٍ
فقط هنگامی که عشق را تجربه می کنیم  حقیقتاً در می یابیم که با از دست دادنش چه چیزی را گم کرده ایم