دلواپسی

با سلامي چو گل از من به تو و نام تو دوست
شهد و شيرين چو عسل باد همي كام تو دوست

دلم از دوريت چو گلي گشته خزان 
همه اب حياتم بود از جام تو دوست

دوري و گشته فزون بار دل از هجر رخت 
بس دل ازرده شدم از غم و الام تو دوست

مرغ دل در قفس سينه دگر رام نشد
ايد اندر سر كويت كه شود رام تو دوست

عمر شيرين همه دور از رخ جانان گذرد
حيف عمرم گذرد بي تو و ايام تو دوست 

ارزو در دلم اين است كه يك بار دگر
برسم بر تو و بر مهر دلارام تو دوست

عمر من همه در غربت و غم مي گذرد
كي دگر بوسه زند تربت اقدام تو دوست

فال نیک

گفتی: غزل بگو! چه بگویم؟ مجال کو؟
شیرین من، برای غزل شور و حال کو؟

پر می زند دلم به هوای غزل، ولی
گیرم هوای پر زدنم هست، بال کو؟

گیرم به فال نیک بگیرم بهار را
چشم و دلی برای تماشا و فال کو؟

تقویم چارفصل دلم را ورق زدم
آن برگهای سبِِِِزِِِ سرآغاز سال کو؟

رفتیم و پرسش دل ما بی جواب ماند
حال سؤال و حوصله قیل و قال کو؟

چشمای تو مثل شقایقن
این همه سال گذشت
هنوزم که عاشقن
چشمای من زشت و پلیدن
پر از ریا پر از فریبن
کاشکی عاشق نبودی
بین همه عاشق من نبودی
کاش توام مثل همه
زود می رفتی پام نبودی
یه روزی رفتی و حالا اومدی
حالا که دلم شکسته
حالا که نفرت مردم
پرای عشقمو بسته
چرا حالا اومدی؟
حالا که یه خسته هستم
حالا که همه می گن
جای دلم یه سنگ بستم
دیدی قلبت رو شکستم
دیدی عاشق نبودم
یادم میاد اون روزایی
که شبارو گل یاد تو سحر کرد
و خیالم پيش خیال تو سفر کرد
اما تو رام ندادی!!
جز تو چیزی نمی خواستم
توی دلت جام ندادی
حالا من خسته ی خستم
حالا من تنهای تنهام
حالا من تو این سیاهی
یه غریبم..یه معمام
اما هیچ فایده نداره
سر راه من نشستن
منتظر به راه عشقی
که پای اومدننش رو
خیلی وقته که شکستن!

وقتي که در شادي بسته ميشه، يه در ديگه باز ميشه

ولي اغلب اوقات ما اينقدر به در بسته نگاه مي کنيم که اون دري

رو نمي بينيم که واسمون باز شده

وقتي به دنيا اومدي، گريه مي کردي

و هر کسي که اطرافت بود مي خنديد

يه جوري زندگي کن که آخرش

تو کسي باشي که ميخندي و هر کسي که اطرافته گريه کنه

 

دیگر کسی را دوست نداشته باشم
حتی به قیمت سنگ شدن
توبه می کنم دیگر برای کسی اشک نریزم
حتی اگر فصل چشمانم برای همیشه زمستان شود
چشمانم را می بندم
توبه می کنم دیگر دلم برای كسي تنگ نشود
حتی چند لحظه (!) قول می دهم
نام كسي را بر زبان نمی آورم
لبهایم را می دوزم
توبه می کنم دیگرعاشق نشوم
قلبم را دور می اندازم
برای همیشه
و به کویر تنهایی سلام می کنم...

 میان کوچه می پیچد صدای پای دلتنگی
به جانم می زند آتش غم شبهای دلتنگی
چنان وامانده ام در خود که از من می گریزد غم
منم تصویر تنهایی منم معنای دلتنگی
چه می پرسی زحال من؟ که من تفسیر اندوهم
سرم ماوای سوداها دلم صحرای دلتنگی
در آن ساعت که چشمانت به خوابی خوش فرو رفت
میان کوچه های شب شدم همپای دلتنگی
شبی تا صبح با یادت نهانی اشک باریدم
صفایی کرده ام در آن شب زیبای دلتنگی

سکوت و نگاه را با هم
یکی میکنم
فریادی میشود بی صدا
می شنوی
فریاد بی صدا را
فریادی که با تمام سکوتش
فقط یک چیز می گوید
دوستت دارم
دوستم داشته باش

از نسیم صبح پرسیدم خبری از تو
هیچ نگفت برایم جز دوری از تو
گفتم ای نسیم صبحگاهی گو به یار
تا کی این دل باید کشد این انتظار
بازگو ای نسیم با یار این حال ما
دیگر ندارد این دل تاب دوری ها
روزها می گذشت نمی آمد نسیم
تا که روزی چند بگذشت آمد نسیم
گفتمش از چه رو دیر آمدی
بهر من از یار دیر خبر آوردی
گفت با من که یار از تو بدتر است
گر تو نیک باشی او بهتر است
گفت عشق با انتظار معنا شود
گر شوی نزدیک من دل رسوا شود
دل شود رسوا نه از روی دروغ
بلکه از دوست داشتن های پر فروغ
انتظار شعله ور گردان کند
عشق تو بر معشوق بی پایان کند
هر زمان شد از انتظار
بیم هلاک از روزگار
آن زمان بر گونه ات یابی
قطره اشکی چون دُرِ دریایی
زین جهت این اشک ، اشک یار است
پس بدان این پایان انتظار است

چشمانت قفل مي شود
به چشمانم مي چسبد
مثل دستي هنگام يادگاري
به شيره ي درخت
يا لبي هنگام تشنگي
به لب دريا
و يا واژه هايي درون شعري محکم
ديشب که از پشت ابرها
بيرون نيامده بودي
آسمان را گريستم
در آسمان به جاي تو
ماهي کشيدم
و به ياد تو
تا صبح به آن خيره شدم
چند ماه از ديشب گذشته است
و من هنوز هم سفر نقطه چين هاي آسمانم ...

تقدیم به زرین عزیزم :