يك جرعه از چشمان تو از من دلم را مي خرد
يك خنده بر لبهاي تو هوش از سر من مي برد
متن تمام شعر من با عشق معنا مي شود
بي تو وجود خسته ام تنهاي تنها مي شود
وقتي دلم را ياد تو طوفاني و تر مي كند
حال مرا مهتاب هم همواره بدتر مي كند
امشب كجا خوابيده اي آيا كدامين گوشه اي
در خلوت شبهاي من تو در كدامين كوچه اي

       

 من عشق را در تو
تو را در دل
دل را در موقع تپیدن
وتپیدن را به خاطر تو دوست دارم
من غم را در سکوت
سکوت را در شب
شب را در بستر
وبستر را برای اندیشیدن به خاطر تو دوست دارم
من بهار را به خاطر شکوفه هایش
زندگی را به خاطر زیبایی اش و زیباییش را به خاطر تو دوست دارم
من دنیا را به خاطر خدایش
خدایی که تو را خلق کرد دوست
عزیزم دوستت دارم .....

به دنبال کسي باش که تو را به خاطر زيبايي هاي وجودت زيبا خطاب کند نه به خاطر جذابيتهاي ظاهريت

who calls you back when you hang up on him
کسي که دوباره با تو تماس بگيرد حتي وقتي تلفنهايش را قطع مي کني

who will stay awake just to watch you sleep
 
کسي که بيدار خواهد ماند تا سيماي تو را در هنگام خواب نظاره کند

wait for the guy who kisses your forehead
در انتظار کسي باش که مايل باشد پيشاني تو را ببوسدحمايتگر تو باشد

who wants to show you off to world when you are in your sweats
 
کسي که مايل باشد  حتي  در زماني که درساده ترين لباس  هستي تورا به دنيا نشان دهد

 
who holds your hand in front of his friends
کسي که دست تو را در مقابل دوستانش در دست بگيرد

wait for the one who is constantly reminding you how much he cares about you and how lucky he is to have you
در انتظار کسي باش که بي وقفه به ياد توبياورد که تا چه اندازه برايش مهم هستي و نگران توست و
چه قدر خوشبخت است که تو را در کنارش دارد

wait for the one who turns to his friends and says that's her
در انتظار کسي باش که زماني که تو را مي بيند به دوستانش  بگويد اون خودشه[همان کسي  که مي خواستم

if you open this you have to repost it ,so that you 'll be showered with only love for the rest of your life
اگر تو اين اي-ميل را باز کني بايد حتما آن را براي چند نفر بفرستي تا باران عشق ومحبت در تمام  طول زندگيت بر تو ببارد

به كه بايد دل بست ؟؟؟؟؟؟؟؟؟


به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
سينه ها جاي محبت، همه از كينه پر است.
هيچكس نيست كه فرياد پر از مهر تو را ـ
گرم، پاسخ گويد
نيست يكتن كه در اين راه غم آلوده عمر ـ
قدمي، راه محبت پويد
***
خط پيشاني هر جمع، خط تنهائيست
همه گلچين گل امروزند ـ
در نگاه من و تو حسرت بيفردائيست.
***
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
نقش هر خنده كه بر روي لبي ميشكفد ـ
نقشه يي شيطانيست
در نگاهي كه تو را وسوسه عشق دهد ـ
حيله پنهانيست.
***
زير لب زمزمه شادي مردم برخاست ـ
هر كجا مرد توانائي بر خاك نشست
پرچم فتح بر افرازد در خاطر خلق ـ
هر زمان بر رخ تو هاله زند گرد شكست
به كه بايد دل بست؟
به كه شايد دل بست؟
***

پرواز را به خاطر بسپار

دلم گرفته است
دلم گرفته است
به ايوان مي روم و انگشتانم را
بر پوست كشيده شب مي كشم
چراغهاي رابطه تاريكند
چراغهاي رابطه تاريكند
كسي مرا به آفتاب
معرفي نخواهد كرد
كسي مرا به ميهماني گنجشكها نخواهد برد
پرواز را به خاطر بسپار
پرنده مردني است

به نام خدايي كه عشق را آفريد تا عاشق شويم و عاشق بمانيم


براي آنها كه بي‌تقصيرند:
تقديم به چشمهايي كه در راه مانده‌اند و دلهاي غمگيني كه آنها را راندند، تقديم به اشكهايي كه غرورشان شكست و عهدهايي كه كسي آنها را نبست. زندگي شيبي است، عشق سيبي است.
 
قرار نبود كسي فقط بگويد دوستت دارم، قرار نبود كسي به هواي شكستن دل ديگري بماند .....
 
من و تو دور از هم مي‌پوسيم غمم از پوسيدن نيست غمم از زيستن بي تو در اين لحظه‌هاي دلهره ست ...
 
از كودكي به من آموختند دوست بدار و حالا كه ديوانه وار دوست دارم مي‌گويند فراموش كن....
 
بياييد الان مه به هم نيازمنديم كنار هم باشيم

!*تقديم به عشقم ذره ذره وجودم كه زندگي بدون او محاله*!

نه  زبانم  برای تعریف تو توانایی دارد
نه چشمهایم توان برای دیدنت
نه دستهایم  برای لمس کردنت تاب دارد
نه بازوهایم برای به اغوش کشیدنت دراز میشود و نه عمری باقی  میماند  تا تو را باز پیدا کنم

     محبت نیرومند ترین جادوهاست

زندگی گره ای نیست که در جست و جوی گشودن ان باشیم زندگی واقعیتی  است که باید  ان  را تجربه کرد


شر با شر خا موش نمیشود چنان که اتش با اتش  بلکه شر را خیر فرو مینشاند  و اتش را اب 
   
تنها هم نشین  عشق ازادی است


کسی که به فکر انتقام باشد  همیشه زخم های خود را تازه نگه می دارد

به زبان اجازه نده که قبل از اندیشه ات  به راه بیافتد

نخستین تابش عشق اخرین تابش عقل است

وقتی به غمگینیه  وجودم

می اندیشم  تو را در عمیق ترین رویا هایم میبینم
 
موقع وداع سر هر کسی بر سینه یاری تکیه زند موقع وداع سر ما بر دیوار تکیه زند


شب بود و شمع بود ومن بودم و غم
شب رفت و شمع سوخت و من ماندم و غم
چون شمع نشستم که بسوزم سر راهت
چون اشک چکیدم که ببینم رخ ماهت
بیا بیا که سوختم همیشه به راه تو
بهشت را فروختم به نیمی از نگاه تو

آینه عشق

هر که مرا دید تورا نفرین کرد
 
 
ازتوباید می گذشتم
ولی افسوس نتونستم
توعروسک بودی ومن
آخرقصه دونستم
تووجودخالی تو
جزدروغ هیچی ندیدم
کاش میشد به این حقیقت
پیش ازاینها می رسیدم
سوختم و سوختم وساختم
هرچی داشتم به پات باختم
کاش تورو از روز اول
مثل امروزمی شناختم
آخه عشق یعنی شکستن
عاشقانه سرسپردن
دل سپردن به سراب
درسکوت خویش مردن
یه روزی یه روزگاری
حرف بین ما نگاه بود
عشق ونقاشی میکردیم
نقش ما خورشید وماه بود
بعدازاون واژه نوشتیم
جملمون ستاره چین بود
مثل دریا آبی بودیم
معنی زندگی این بود.
 
 
ماگذشتیم وگذشت
  آنچه توکردی باما
توبمان با دگران
وای به حال دگران

قبولش کن که ديگه تنها شدي
کسي نيست ديگه واسش اشک بريزي
بهونه نداري بيدار بموني
بگي عاشقي بي اون خواب نداري
توي اين جهان بايد تنها باشي
هميشه کنجه اتاقت بميري
ديگه رفته اون روزاي عاشقي
که واسش شعر بگيو اشک بريزي
به خدا من ميدونم دوسش داري
ولي قسمت نبوده با هم باشين
فراموش کن عشقتو تا بتوني
دوباره شعر بگيو زنده باشي
خيلي سخته که ازش دل بکني
فراموش کني واسش شعر نخوني
ولي چاره اي نمونده ميدوني
بهترين کاره که تنهاش بذاري
تا ببينه بي وفايي يعني چي
دوريو صبرو جدايي يعني چي
اگه تنها شدي اون بالا يکي
هميشه يادته تا تنها نشي

تنها ترینم 
تواین دنیای بی مهر
عاشق ترینم
تواین دنیای سنگی
بامن می موندی
منم عاشق می موندم
بامن می خوندی
می خوندم ازیه رنگی
با یک ترانه تو قلبت
می نشستم
دیوار بی هم خونگی رو
می شکستم
چرا تنهام گذاشتی
بی تو هیچ بی تو سردم
چرا بامن نموندی
که بی پایان دردم
بیا از نو بسازیم
دلا روعاشقونه
بیا با هم بمونیم
تودنیا بی بهونه

پروردگارا
به من آرامش ده
تا بپذیرم آنچه راکه نمی توانم تغییر دهم
دلیری ده
تا تغییر دهم آنچه را که می توان تغییر دهم
بینش ده
تا تفاوت این دو را بدانم
مرا فهم ده
تا متوقع نباشم دنیا و مردم آن
مطابق میل من رفتار کنند

كاش ميشد بر جدايي خشم كرد      شاخه هاي نسترن را با      تواضع پخش كرد                

كاش ميشد خانه اي از مهر ساخت     مهرباني را در آن سرمشق كرد         روي دلهايي  حقيقي نقش كرد  

 كاش ميشد به تو گفت  كه تو تنها سخن شعر مني   كاش ميشد به تو گفت    كه مرو دور مشو از بر من    تو بمان   تا كه نميرد دل من

گاه احساس می کنم
ایستاده ای روبروی چارچوب خاطره ام
با تلی از یاوه های دیرینت
شتاب می کنم که بیاویزم
 بر شاخه های خشک وجودت
تا نماز بگذارم در سرزمین غصبی تنت
دیریست می دانم
بیهوده پر شده
آغوش پرهوست با بوته تنم
این خواب نیست
تکرار تازه ایست
لمس تنی که خواب نمی بیند
بی وقت و وقت
در جستجوی فاصله ام
در روزهای مانده به فردا
باید عبور کرد و رسید
 تا مرزهای تنت
افسوس فاصله بسیار است
بین سیاهی موهای من
تا گرمی دست های تو

روز اول
 به تو گفتم
 نازنینم
 قلب من رمق نداره
واسه موندن
ازباقی ی عمرم به توگفتم
بهترینم
که توهم یه وقت نمیری توی غربت
حتی از دل صبورم
به تو گفتم
که چه آفتی به من زد این زمونه
از غم وغریبی دل
به توگفتم
که دلم تنها نمونه
بی بهونه
زخم کهنه وقدیمی
حالا مونده  توی قلبم
روی آئینه می نویسم
از جدایی ها شکستم...
حالا ازتو می نویسم
که دیگه فرقی نداره
چه توباشی ونباشی
زندگیم ادامه داره
ازکجا باید شروع کرد
تاکجا باید سفر کرد
که دیگه نمونه زخمی
واسه هیچ عاشق ولگرد

نگاه
 
ندانسته عاشق شدم،دانسته گریه کردم ودانسته درون
خود شکستم.
 نگاهم سراسر اشتیاق بود،
نگاهم حاکی از تپیدن قلبم بود،
نگاهم لبا لب،نیاز بود،
نگاهم شِکوه از تنهایی بود،
نگاهش...........
نگاهش خنده بود،
نگاهش شیطنت بود،
نگاهش بی مهری بود،
نگاهش شکستن قلبم بود،
نگاهش ردِ نگاهم بود.

سکوت تنهایی ام را بشکن
 

سکوت تنهایــــــــــی ام را تو بشکن :  با زمزمه هات
با ترانه هات، با هیــاهوی خنده هات،با آوای کلمــــات،
با گرمای دستات،با نور دیدگانت،با هیاهوی شادی هات
بشکــــــن و خورد کن سکوت تنهایی ام را .
بگــــــــذار انعکاس آن چیزی با شد جز تنهایی..........
بگــــــــذار آن بر گشت تو باشی............

گاه كه به اطرافم مي انديشم به سادگي ولي سنگين درمي يابم كه چه اندازه گذشت و گذشتن سخت شده است ! چه خوب بود اگر همگي به اين توافق رسيده بوديم كه يا بگذر يا همان لحظه پاسخ بده هر چند خشونت بار .... و گهگاه به خود مي گويم كه « چه سخت است غريبانه گريستن ميان لبخندهاي دروغين .......» كاشكي كلام مي توانست دايره فكر مرا كالبدشكافي كند .... چه ساده غريب شده ايم و چه ساده فاصله ها به تصاعد رسيده اند .... مراقب باش پلها را يكي يكي شكستن كار ساده ايست ......ماندن و ايستادن و دوست داشتن و صبور ماندن ساده نيست و در اين ميان دوست داشته شدن و محبوب ماندن از همه چيز سخت تر است ... خيلي وقتها شده است كه پشت شوخي كه به روزگار دارم با خود فكر كرده ام آدمها مثل كرم ابريشم تنها سفيد و قهوه‌اي را ديده اند و بسياري مصرانه با همين دو رنگ عمر خود را سر مي كنند .... تنها پروانه ها رنگهاي هزار رنگ رنگين كمان شهرام عشق و ابديت را مي نوشند ....  چه خوبست پروانه شدن .... كاشكي دستت را دراز مي كردي تا من هم پروانه شوم ........

اگر شمار نفس هاي من فرو افتد 
تباريان سياهي دلم به خون بكشند
اگر شكنجه اين چشمهاي نفرت بار
مرا به سمت سرا پرده جنون بكشند
 
اگر تمام جهان روي عشق من بر تو
صليب مرگ پراز كينه را به جاي نهند
براي پارگي بند عشق ما بر هم
تمام عالم و هستي ما هميشه كمند
 
اگر به مهر تو جسم مرا به دار كنند
درون گور هم از عشق و شور سرشارم
طنين محكم فرياد من هميشه به جاست
كه هر كه هستي و باشي تو دوستت دارم

بیا با دیده ی خوشبینی به دنیا بنگریم
غصه را رها کنیم،مژده ی شادی آوریم
بیا به قشنگی های زندگی ، نظر کنیم
روی بار آرزو به شهر عشق سفر کنیم
بیا از هر چی غم فرار کنیم،بیا پاییز دل و بهار کنیم
لحظه های عمر ما زودگذره،با یه چشم به هم زدن میگذره
پس چه خندون چه گریون،داره میگذره عمرا
خودت رو نرنجون، به کامت باشه دنیا
بیا ما شکست و باور نکنیم،گلهای امید و پرپر نکنیم
بیا سرنوشت بسازیم،واسه هم ،نخوریم غصه برای بیشکن
بیا از هرچی غم فرار کنیم ،بیا پاییز دل و بهار کنیم
لحظه های عمر ما ،زودگذره،با یه چشم به هم زدن میگذره
پس چه خندون چه گریون،داره میگذره عمرا
خودت رو نرنجون، به کامت باشه دنیا
دنیا وفا نداره،چشمش حیا نداره،با غم نارفیقت، ما و شما نداره
اگه به روش بخندی به روی تو می خنده،وگرنه تیره روزی چون و چرا نداره
پس چه خندون چه گریون،داره میگذره عمرا
خودت رو نرنجون، به کامت باشه دنیا
 
تقدیم به پرنده ...................بی تو هرگز ،با تو عمری

کشت مارا غم بی هم نفسی
تاکه رفتیم همه یار شدند
تاکه مردیم همه بیدارشدند
قدر آئینه بدانید که هست
نه درآن لحظه که افتاد و
شکست ...
                     ...........................................                     
تو نمیدونی نمیشه
من نبینمت یه ساعت
وقتی میگی که باید رفت
نمیشه گفت به سلامت
تونمیدونی غروبا
چه غمی میاد سراغم
ازسکوت بی بهونه
بی ترانه نقره داغم
تونمی دونی تودنیا
یه تویی ویه من وما
کاش میدونستی عزیزی
واسه من قد یه دنیا
میدونی وقتی نباشی
موج وازدریا میگیرم
لحظه هام تنها یی میشن
شوقا تو قلبا می میرن
میدونی وقتی تونیستی
یه نفس برام زیاده
هرچی شوق توی قلبم
مثل شمعی روبه باده
تنهایی دل شوره داره
دل و ازپا در میاره
 زخم نیش تیز دوری
تا قیامت موندگار...

تو نیستی که ببینی
چگونه عطر تو در عمق لحظه ها جاری ست!
چگونه عکس تو در برق شیشه ها پیداست!
چگونه جای تو در جان زندگی سبز است!
**********
هنوز پنجره باز است.
تو از بلندی ایوان به باغ می نگری.
درخت ها و چمن ها و شمعدانی ها
به آن ترّنم شیرین ، به آن تبسم مهر
به ان نگاه پر از آفتاب ، می نگرند.
***********
تمام گنجشکان
که در نبودن تو
مرا به باد ملامت گرفته اند؛
تو را به نام صدا می کنند!
هنوز نقش تو را از فراز گنبد کاج
کنار باغچه ،
زیر درخت ها،
        لب حوض
درون آیینه پاک آب می نگرند.
**********
تو نیستی که ببینی، چگونه پیچیده ست
طنین شعر نگاه تو در ترانه من.
تو نیستی که ببینی ، چگونه می گردد
نسیم روح تو در باغ بی جوانه من.
**********
 
تو نیستی که ببینی ، چگونه ، دور از تو
به روی هرچه در این خانه ست
غبار سربی اندوه ، بال گسترده ست
تو نیستی که ببینی ، دل رمیده من
به جز تو ، یاد همه چیز را رها کرده ست.
 
غروب های غریب
در این رواق نیاز
پرنده ساکت و غمگین ،
ستاره بیمار است
دو چشم خسته من
در امید عبث
دو شمع سوخته جان همیشه بیدار است
تو نیستی که ببینی!